Toen ze me kuste (EBOOK)

Sommige gevoelens verdwijnen nooit. Ze wachten alleen op het juiste moment.

Op haar veertigste verjaardag verruilt tv-actrice Sadie Ireland Hollywood voor Clearwater Bay, het kustplaatsje waar ze opgroeide. Een paar rustige weken bij haar familie — meer heeft ze niet nodig.

Tot ze Devon Douglas terugziet.

Ooit waren ze onafscheidelijk. Nu staan ze voor het eerst in meer dan twintig jaar tegenover elkaar, met een verleden waar geen van beiden over durft te beginnen.

Voor Devon is Sadie nog altijd even onweerstaanbaar. Maar ze heeft nu een vijfjarig zoontje, een druk leven en meer dan genoeg redenen om haar gevoelens onder controle te houden.

Zodra ze samen opnieuw de golven trotseren, voelt hun oude vertrouwdheid gevaarlijk snel als iets meer. Een blik blijft net iets te lang hangen. Een aanraking voelt allesbehalve onschuldig.

En hoe dichter ze bij elkaar komen, hoe moeilijker het wordt om te negeren wat er al die jaren tussen hen is blijven bestaan…

Een hartverwarmende second-chance romance over oude vriendschap, nieuwe verlangens en de liefde die al die jaren nooit helemaal verdween.

• eerste lesbische liefde
• alleenstaande ouder

Hoofdstuk 1

Sadie

‘Kijk eens aan, wie we hier hebben.’ Mijn broer grijnst naar me van achter de bar. ‘Als dat niet de beste tv-detective van heel Hollywood is.’

‘Gelukkige verjaardag, Sam.’ Ik loop met open armen naar hem toe. ‘Blij je te zien.’

‘Idem en idem.’ Sam neemt me in zijn armen. ‘Ben je klaar voor een legendarisch feest?’

Ik wil mijn hoofd schudden. Ik ben moe na afloop van die laatste onophoudelijke, race-tegen-de-klok draaidagen die we altijd hebben vlak voor de jaarlijkse onderbreking van onze serie. Ik zou veel liever rustig iets drinken met mijn tweelingbroer om onze veertigste verjaardag te vieren, maar zo zit Sam niet in elkaar en ik wil niet al meteen een domper op de feestvreugde zijn.

‘Reken maar.’ Ik zet een stap achteruit om hem goed te bekijken. Dat hij zijn strandbar The Bay uitbaat lijkt geen enkel effect te hebben op zijn blakende, Noord-Californische surferlooks. Zijn huid is goudbruin, zijn haren hebben blonde schakeringen van de zon en zijn lichaam is nog net zo strak als toen we in het laatste jaar van de middelbare school zaten.

De deur achterin zwaait open en een blonde meid die er niet ouder uitziet dan eenentwintig loopt binnen. In een ijltempo kom ik tot de voor de hand liggende conclusie – dit is mijn broers meest recente, veel te jonge verovering – maar Sam zet dat vlotjes recht.

‘Dit is Cassidy, mijn beste werknemer.’

Cassidy slaat haar hand voor haar mond. ‘Wauw, Sadie Ireland in levenden lijve. Wat een eer.’ Ze reikt me haar hand. ‘Ik ben dol op King & Prince. Ik heb alle afleveringen gezien.’

Bijna vertel ik haar dat de allerlaatste scènes ooit met zowel King als Prince vorige week zijn ingeblikt, maar mijn contract verbiedt het me.

‘Dankjewel.’ Aangezien Cassidy voor mijn broer werkt – en misschien meer dan dat – schud ik haar hand hartelijk.

‘Blijf je hier voor een tijdje?’ vraagt Cassidy.

‘Daar lijkt het wel op.’ Ik vang de blik van mijn broer. Ik trek tijdelijk bij hem in om bij te komen van tien emotioneel slopende maanden waarin mijn medespeler en ik tegelijkertijd van elkaar scheidden en samen een serie opnamen.

‘Dan zie ik je nog wel.’ Cassidy blijkt niet het type fan dat blijft dralen. Ze verdwijnt weer naar achteren.

Ik kijk mijn broer veelbetekenend aan.

‘Het is niet wat je denkt,’ zegt hij. ‘Ze is mijn beste werknemer ooit en dat ga ik niet verknallen.’

‘Hoe oud is ze?’

‘Oud genoeg om in een bar te werken,’ is het enige wat hij zegt.

Er klinkt lawaai achterin. Er slaat een autodeur dicht en ik hoor levendige stemmen.

‘Dat zullen de cateraars zijn,’ zegt Sam. ‘Ga jij je maar wat ontspannen met een biertje op het terras. Kijk uit over de oceaan en bezin je over de eerste veertig jaar van je leven.’ Hij haalt zijn hand door zijn dikke haardos. Hij ziet er geen dag ouder uit dan dertig.

Hij grijpt naar de koelkast achter zich, haalt er een flesje uit, draait het open en geeft het aan mij.

‘Geloof je nu echt dat iemand die in Hollywood voor de camera werkt, echt bier drinkt?’ We hebben dit gesprek al vaker gevoerd.

‘Je wordt vandaag veertig en je bent net gescheiden. Drink je biertje. Zoek maar wat troost waar dat kan.’

‘Sam!’ roept iemand van achterin.

‘Ik weet wel dat ik amper twintig minuutjes ouder ben dan jij, maar doe toch maar wat ik zeg.’ En daarmee draait hij zich om, verdwijnt door de deur naar achteren en laat me alleen in de bar.

Ik wandel naar buiten met het biertje en ga op een van de krukken op het terras zitten met uitzicht op de golven. Ik wend mijn blik even af van de zee om het flesje in mijn hand te bestuderen. Het bier heet Surfer Juice IPA waardoor het hier ongetwijfeld goed verkoopt. Ik zoek op het etiket of er nieuwe lokale brouwerijen zijn opgedoken sinds mijn vorige bezoek. Lennox Brouwerij. Niet echt een klein, lokaal brouwerijtje dus.

Ik neem een slok. Ik heb al maanden geen bier gedronken – niet meer sinds Sam in maart voor enkele weken naar Los Angeles kwam als mijn steun en toeverlaat tijdens de lastigste dagen na mijn scheiding. Af en toe, als de paparazzi achter je aan zitten, heb je nood aan de gespierde arm van je tweelingbroer om je heen om je af te schermen voor hun onophoudelijke speurwerk.

Het bier smaakt fris en ik voel me rustig worden. Dat is ook niet gek met dit uitzicht. Het is kalm op de promenade tussen de bar en het strand – ongetwijfeld de stilte voor de verjaardagsstorm die Sam heeft gepland.

Ik besef ineens dat ik Sam en Cassidy geen hulp heb aangeboden bij de voorbereidingen voor het feest. Ik sta op het punt om weer naar binnen te gaan en mijn hulp aan te bieden wanneer ik voetstappen hoor naderen.

‘Ik kom rechtstreeks van het werk,’ zegt Suzy, mijn oudere zus, gevolgd door een gilletje dat een tienermeisje op een concert van een boyband niet zou misstaan.

Ik sta op om haar te omhelzen en gebruik die knuffeltijd om te bedenken wat Suzy’s huidige job nu ook alweer is. Ook al spreken we elkaar verschillende keren per week aan de telefoon, het blijft moeilijk om bij te houden welk werk mijn zus nu doet – een beetje zoals Sam en zijn vrouwen. In haar zoektocht naar het ultieme professionele geluk verandert mijn zus al tientallen jaren regelmatig van baan.

‘Ik had vandaag mijn eerste solo coachinggesprek,’ zegt Suzy terwijl ik haar omhels.

Juist. Ze werkt als een of andere levenscoach via internet.

‘Ik was echt buitengewoon scherpzinnig. Mijn baas was achteraf zo lovend dat ik het bijna niet kon geloven.’

Ik laat mijn zus razen zolang ze wil. Zo is ze nu eenmaal. De eerste tien minuten van elk gesprek tussen ons gaan er altijd zo aan toe tot ze alles wat haar op het hart ligt, heeft kunnen zeggen. Vervolgens kijkt ze mij dan aan en vraagt me, zoals ze het volgens mij ook aan haar cliënten vraagt, hoe het nu met me gaat en wat er dezer dagen moeilijk voor me is. Als ik er zo over nadenk, is levenscoach misschien wel de perfecte baan voor Suzy.

‘We zijn voltallig.’ Sam heeft zich naar buiten gewaagd.

‘Oh, Sam,’ zegt Suzy. ‘Ik heb Devon last-minute nog uitgenodigd. Hopelijk is dat oké?’

‘Hoe meer zielen, hoe meer vreugd,’ zegt Sam. ‘Dat weet je.’

‘Sam is ervan overtuigd dat vanavond legendarisch wordt,’ zegt Suzy.

‘Je wordt maar een keer veertig,’ reageert Sam. ‘En ik ben niet de enige.’

Onze gezamenlijke dertigste verjaardag heb ik moeten missen omdat enkele heropnames absoluut niet verplaatst konden worden en onze vijfendertigste omdat er tijdens dat seizoen enkele afleveringen van King & Prince opgenomen werden op locatie in Mexico. Maar vijftien jaar bij dezelfde primetime televisieserie heeft me, behalve het gebruikelijke vertrouwen van de producent, ook wat meer zeggenschap over mijn agenda opgeleverd. Ik heb het uitermate duidelijk gemaakt dat ik niet nog eens een groot verjaardagsfeest zou missen door de opnames van de serie.

‘Op een legendarisch feest met mijn twee favoriete mensen ter wereld.’ Ik hef mijn halflege biertje.

Ik laat mijn blik over Suzy en Sam glijden. Ze vervallen in hun vlotte babbel als broer en zus. Ik leun tegen de balustrade en met achter me de oceaan en voor me mijn broer en zus binnen handbereik geniet ik van het weldadige gevoel van thuiskomen.

Ik heb het nu meer dan ooit nodig.