Hoofdstuk 1
Kate
Hoewel ik elk prachtig detail van dit gebouw zelf heb ontworpen, wil ik hier niet wonen. Ik ben bijna veertig en neem mijn intrek in het poolhouse van mijn schoonmoeder. Je kunt wel zeggen dat dit niet geheel volgens plan is verlopen.
‘Heb je hulp nodig?’ roept Stella vanaf haar ligstoel aan het zwembad.
Als ik een blik over mijn schouder werp, zie ik dat ze niet eens heeft opgekeken van het script dat ze aan het lezen is. Niemand mag immers vergeten dat ze over een paar dagen auditie doet voor een grote rol in een film met Nora Levine.
‘Alsjeblieft, schat.’ Kevin geeft me een flesje water. ‘Het is maar voor een paar weken.’ Hij knijpt zacht in mijn schouder. ‘Voor je het weet, is ons prachtige huis af. Vertrouw me nou maar.’
Ik wil mijn echtgenoot ontzettend graag vertrouwen. Ik wil hem vertrouwen met dezelfde passie die ik voelde toen ik hem op onze bruiloft het jawoord gaf. Maar sinds die dag is er zoveel gebeurd. En ook zoveel niet…
‘Ik heb geen zin om het nog eens te vragen,’ roept Stella.
‘We zijn er nog maar net,’ sis ik tegen Kevin, ‘en ik word nu al gek van dat hooghartige gedoe van je zusje.’
‘Laat haar toch,’ zegt Kevin, al even voorspelbaar als altijd. ‘Ze bereidt zich voor op –’
‘Ja, ik weet het.’ Ik haal diep adem. ‘En het spijt me.’ Stella kan hier ook niets aan doen. Ondanks het feit dat ze een verwend nest is dat ervan overtuigd is – sinds de dag dat ik haar ontmoette – dat haar grote doorbraak echt elk moment kan plaatsvinden.
‘Ik rij nog een keer langs het huis om de laatste spullen te halen.’ Kevin drukt een kus op mijn wang. ‘Pak anders vast wat uit.’ Hij kijkt me grijnzend aan. ‘Of ga gezellig bij mijn lieve zusje aan het zwembad zitten.’
Ik rol met mijn ogen en slaak een zucht, maar daar schiet ik nu helemaal niets mee op. Ik kijk vluchtig naar Stella, die hardop haar tekst aan het oefenen is, alsof ze helemaal alleen in de achtertuin van haar moeder is.
‘Ik hoop dat ik je niet te veel tot last ben,’ zeg ik, puur om iets met mijn frustratie te kunnen doen.
‘Ik heb nooit last van jou, Kate.’ Stella legt het script weg en gaat rechtop zitten. Haar glimlach komt vrij oprecht over. Ze weet waarom we hier zijn. Misschien is ze toch niet dusdanig met zichzelf bezig dat ze geen greintje medelijden voor haar broer en zijn onvruchtbare vrouw kan opbrengen. ‘Wat gezellig dat jij en Kev hier komen logeren. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Zeker nu Keanu ook bij mama woont.’
Ik loop naar haar toe en laat me in de stoel naast haar zakken. ‘Als je maar niet verwacht dat ik voor je ga koken.’
Stella schudt haar hoofd. Ze kijkt me aan, maar zegt verder niets. Haar blouse is opengevallen en eronder draagt ze alleen een nietsverhullende bikini.
‘Even dat je het weet,’ zegt Stella na een paar seconden stilte. ‘Keanu gaat vanavond uitgebreid voor ons koken.’ Keanu is niet de echte naam van Mary’s vriend, maar Stella noemt hem zo omdat hij op Keanu Reeves in zijn Point Break-periode lijkt. Zo’n relaxte surfer, zeg maar. ‘Dat wordt lachen.’ Het is nog zacht uitgedrukt als ik zeg dat Stella niet te spreken is over haar moeders partner, waarschijnlijk doordat ze nu haar moeders aandacht met een ander moet delen. Maar ik ben blij voor Mary. En Keanu – die eigenlijk Nathan heet – is een leuke vent om te zien.
‘Dat klinkt oprecht gezellig,’ zeg ik.
‘Kevin mag hem ook niet echt, hoor.’
‘Weet ik.’ Maar Kevin is zo volwassen dat hij dat niet altijd hoeft te laten merken. Hij respecteert zijn moeder genoeg om haar gewoon gelukkig te laten zijn met haar partner. Dat is voor iemand als Stella echter te veel gevraagd. Zij woont op haar achtentwintigste nog thuis omdat ze beweert dat ze geen eigen woning kan betalen totdat haar ‘grote doorbraak’ zich eindelijk voltrekt. Hoewel de huur in Los Angeles fors is, zou Stella als ze echt zou willen heus wel op zichzelf kunnen wonen. Alleen daarvoor heeft ze het veel te goed bij Mary. Wat maar weer blijkt uit het feit dat ze zich aan het zwembad op haar auditie kan voorbereiden.
‘Hoe gaat het?’ Ik knik naar het script, omdat ik het niet trek om nog langer achter Nathans rug over hem te praten. Als dat betekent dat ik Stella’s ego moet strelen, dan is dat maar zo. Dan hoef ik in elk geval niet over mezelf te praten, of over de reden dat Kev en ik hier zijn beland.
‘Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest.’ Stella komt op mij anders behoorlijk zelfverzekerd over. ‘Zelfs niet toen ik Faye Fleming moest kussen.’
Ik probeer niet met mijn ogen te rollen en – ondanks alles – als een tienermeisje te giechelen bij het horen van die naam. De drang om te giechelen wint, want ik heb altijd al een zwak gehad voor Faye Fleming en mijn irritante schoonzusje mocht haar lesbische minnaar spelen. Een feit waar ze me te pas en te onpas aan blijft herinneren.
Bij ieder ander zou ik hebben aangeboden om haar te helpen repeteren, maar dit is Stella – Kevins dodelijk vermoeiende zusje – en vandaag kan ik het gewoon niet opbrengen.
‘Je gaat het vast super doen,’ verzucht ik.
‘Hé, Kate.’ Stella’s stem klinkt ineens heel zacht. ‘Gaat het wel? Vandaag moet vast een zware dag zijn.’
Ik strijk door mijn haren en haal diep adem. ‘Kev wil dit gewoon heel graag. Hij wil een of andere onrealistische schone lei creëren. Hij wil dat we in een ander huis kunnen thuiskomen na…’ Ik krijg het nog steeds niet over mijn lippen, maar Stella weet waar ik het over heb.
‘Zo is Kev. Hij moet altijd iets omhanden hebben. Wil altijd iets bouwen. Zo verwerkt hij dingen.’
Ik knik.
‘Hoe gaat die… verwerking bij jou?’ vraagt Stella voorzichtig.
Het antwoord is ‘niet’, dus ik hou mijn mond en haal alleen mijn schouders op.
Ik schrik als ik Stella’s hand ineens op mijn schouder voel. ‘Faye en Ida organiseren volgende week een feestje voor de cast, de dag na de première. Heb je zin om mee te gaan?’
‘Faye Fleming en Ida Burton?’
‘Ja!’ Stella kijkt me grijnzend aan. Misschien is ze toch niet zo irritant als ik dacht. Misschien was ik te druk met mijn eigen ellende om mijn schoonzusje het voordeel van de twijfel te geven.
‘Wil je met mij naar hun feestje?’ Ik breng vol ongeloof mijn hand naar mijn borst.
‘Zeker.’ Ze kijkt me aan op een manier waardoor ik zie, misschien wel voor het eerst sinds ik haar heb leren kennen, dat Stella Flack wel degelijk een filmster zou kunnen zijn. Ze heeft een verblindende glimlach die Hollywood-producenten omverblaast en ziet eruit als de girl next door met iets extra’s, waar kijkers dol op zijn.
‘Zeker weten!’ roep ik uit. ‘Wat lief, dank je wel!’
‘Daar heb je familie voor,’ zegt Stella. ‘Om elkaar weer op te vrolijken.’
